by Marianne de Wolff | 22-04-2025 | Gene Keys
Chaos. Het klinkt misschien als iets wat we liever vermijden. En toch… als ik eerlijk ben, is het juist vaak in de chaos dat iets nieuws geboren wordt. Niet gemakkelijk, zeker niet – maar wel heel waardevol.
Kijkend naar de wereld van nu voelt het alsof we collectief in een soort draaikolk zitten. Alles lijkt te schuiven, weinig is nog maar zeker. Niemand die echt weet welke kant het opgaat.
Dat kan soms spannend en beangstigend zijn. Maar tegelijk ligt daar ook een enorme kracht.
Die grote chaos daarbuiten? Die weerspiegelt vaak wat er ín onszelf gebeurt.
In ons hoofd, in ons hart, in ons huis.
En precies dáár kunnen we wél iets doen. Dáár ligt onze invloed.
Het kan soms zo’n chaos zijn in mijn hoofd. Dan buitelen de ideeën over elkaar heen en weet ik het gewoon even niet meer. Alles lijkt dan stil te vallen. Als ik durf om bij het ongemakkelijke stil te staan, opent een deur naar vernieuwing.
Als ik kan blijven in de stilte en kan ontvangen in plaats van te forceren, dan komt er altijd weer iets nieuws naar boven. Dan springt er één helder idee uit, dat zegt: “Ik wil geleefd worden.”
Verlangen naar orde en willen weten kan mijn creatieve proces enorm blokkeren.
Gene Key 3 nodigt me uit om met andere ogen naar chaos te kijken. Niet als vijand, maar als bondgenoot van vernieuwing. Als ik me herinner dat deze sleutel ook gaat over de verwondering van het kind, dan verzacht er iets in mij.
Dan zie ik de speelsheid, het avontuur, de mogelijkheid.
Dan voel ik de creatiekracht die in mij leeft.
De schaduw van deze sleutel laat zien hoe ik soms verkrampt wil vasthouden aan wat is. Aan het bekende, het veilige. Maar het leven is beweging. Niets blijft wat het is. En dat is precies waar de schoonheid ligt: in het steeds opnieuw geboren worden.
De gave van Gene Key 3 is innovatie. Vernieuwing. Maar niet vanuit forceren of moeten. Het vraagt om overgave, om ontvankelijkheid. Om durven zijn met wat er is – ook als dat chaos is.
En dan, heel stilletjes, begint er iets nieuws te groeien.
by Marianne de Wolff | 22-04-2025 | Gene Keys
Schaduw – Zelfopoffering
Dit is de sleutel van mijn Levensdoel.
De eerste zin in de omschrijving van deze sleutel door Richard Rudd zegt hij: “het zal in het leven nooit om jou gaan.” Dat was meteen al een enorme deuk in mijn ego.
Maar eerlijk gezegd herken ik het wel. Zorgen voor de ander gaat min of meer vanzelf.
Wat veranderd is, is van waaruit ik geef.
Lange tijd was het veel ingewikkelder om voor mezelf te zorgen dan nu.
Wijsheid komt met de jaren en nee durven zeggen ook.
Zelfzorg is een vereiste om daarna aan anderen te kunnen geven. Dat klinkt altijd zo egoïstisch, maar is het niet. Zelfzorg, een leuk concept, maar nog niet zo simpel uit te voeren.
En is het voor vrouwen echt lastiger dan voor mannen?
Ik heb gemerkt dat oprecht geven een uitdaging is als ik ga onderzoeken welke overtuigingen er onder liggen.
Geef ik omdat ik aardig gevonden wil worden?
Geen nee durf te zeggen?
Omdat ik gezien wil worden?
Is het zelfopoffering?
Wil ik er iets voor terug?
Ja, all of the above zijn mij niet onbekend. En ik weet helemaal zeker dat ik vanuit mijn schaduw leef als ik een gevoel van ontevredenheid ga ervaren en er een innerlijke stem naar boven komt die zegt: moet ik nou echt altijd overal voor zorgen?
Oeps, dan is er werk aan de winkel en pas op de plaats nodig.
Gave – Altruïsme
Door het herkennen van de oude patronen ontstaat er ruimte voor een nieuwe manier van geven: altruïsme.
Dit is de gave van Gene Key 27. Een frequentie waarin we geven vanuit overvloed.
Niet omdat het moet, maar omdat het vanzelf gebeurt.
Altruïsme is een natuurlijke uitdrukking van liefde. Het is geven zónder agenda. Omdat het leven door je heen stroomt en je hart “ja”zegt.
Het mooie is: hoe meer we onszelf voeden — met rust, met zachtheid, met waarheid — hoe meer we écht iets te geven hebben.
Dan wordt zorg iets dat stroomt in twee richtingen en is het voedend voor iedereen.
Siddhi – Onbaatzuchtigheid
De hoogste frequentie van deze sleutel is onbaatzuchtigheid. Hier is het ego opgelost in liefde.
Er is geen ‘ik’ die geeft. Geen ‘jij’ die ontvangt. Alleen het mysterie van het leven dat zichzelf geeft, via onze handen, onze woorden, onze aanwezigheid.
Deze vorm van geven is stil, krachtig en diep transformerend. Je herkent het in een blik, een gebaar, een aanraking die je tot in je ziel raakt. Onbaatzuchtigheid opent de poort naar een wereld waar zorgen voor elkaar geen last is, maar een zegen.
Van overleven naar voeden
Gene Key 27 is verbonden met het spijsverteringssysteem in het lichaam. Geen toeval, want het stelt ons de vraag: Wat neem je tot je? Wat verteer je? En wat geef je door? Zowel fysiek als energetisch.
We leven in een tijd waarin deze vragen steeds belangrijker worden. Hoe kunnen we samenleven op een manier waarin zorg, voeding, en liefde weer centraal staan? Niet als plicht, maar als de kern van ons mens-zijn? Deze Gene Key 27 is in mijn fantasie een blauwdruk voor een samenleving waar dit normaal is.
by Marianne de Wolff | 18-02-2025 | Uncategorized
Ik zal maar met de deur in huis vallen, ik vind t zo moeilijk.
Ik ken ook maar weinig mensen die het wel kunnen.
Als ze in een situatie terecht komen die niet ok is, om liefdevol aanwezig te blijven in plaats van reactief te worden.
Voor mij blijft het oefenen, zeker als het gaat om onrechtvaardigheid, respectloosheid en grensoverschrijdend gedrag. Machtsmisbruik. Dan ontploft er iets in mij en wil ik het liefst ten strijde trekken.
Ik weet dat ik die ander niet kan veranderen en dat het mijn eigen frustratie en machteloosheid triggert als iemand zich zo gedraagt.
Ook al is het gedrag van de ander totaal niet ok, ik heb er geen invloed op.
Het gebeurt niet alleen op het wereldtoneel, maar ook in het klein.
Hetzelfde gedrag.
Totaal niet in verbinding zijn met het hart en de mensen om je heen.
Wat ik erbij voel als het mij overkomt of mensen van wie ik houd?
Het voelt voor mij alsof er in mijn buik een vulkaan tot explosie wil komen. Het is en blijft mijn explosie en is zeker niet helpend om het de wereld in te slingeren.
Iets met olie op het vuur. Dus dat doe ik niet.
Aan mij de schone taak om de Liefde in mijzelf te vinden en me daar mee te verbinden.
Wat voor mij vaststaat is dat ik een bijdrage wil leveren aan het veld van Liefde en Verbinding, niet aan frustratie en boosheid.
Ook al is het terecht.
Ik weet ook dat boosheid heel gezond is, zo lang het maar niet blijft rondzingen in mijn lijf.
Iemand heeft eens gezegd dat een emotie 30 seconden duurt en al het andere is je eigen verhaal.
Ik weet niet of de 30 seconden kloppen, maar als het in mijn hoofd blijft malen, moet ik er iets mee.
Hoe kan ik dit vuur op een positieve manier inzetten?
Ik heb nog wel wat te oefenen, maar kan er in ieder geval een stukje over schrijven.
Ik ken iemand die het wel kan en ik kijk vol bewondering naar haar.
Hoe lastig het soms ook is.
Zo kan het zijn in de wereld. Dat geeft me zoveel hoop.
We hebben nog wel wat stappen te zetten.
Maar als één persoon het kan, is dat het begin van een toekomst die ik wil zien op aarde.
Ik oefen nog even verder terwijl er hier en daar nog wat stoom uit mijn oren komt.
by Marianne de Wolff | 25-11-2024 | Levenservaringen
Aangekomen in wat ze noemen de 3e levensfase, kijk ik terug.
Niet omdat het leven nu stopt hoor, juist niet, maar wel naar de weg die ik heb afgelegd.
Ik heb mijn eerste stappen op het pad van bewustwording gezet toen ik 26 was.
Door het overlijden van mijn vader, maar ook doordat ik “de verkeerde” mannen naar me toe trok, ben ik al jong op zelfonderzoek gegaan.
Al was ik me nog lang niet bewust van wie ik was, blijkbaar was er wel een innerlijke drive die me er toe aanzette om in ieder geval naar mezelf te kijken.
Bij alles wat er gebeurde in mijn leven, was en is er nog steeds, één gemeenschappelijke factor. Ik zelf.
Wat betekent dat ik ook de regie kan pakken.
De afgelopen 30 jaar heb ik veel geïnvesteerd in opleidingen en cursussen.
Daarna altijd weer vol goede moed dat ik nu mijn missie en ei van Columbus had gevonden.
En iedere keer ook weer de teleurstelling dat het me niet lukte om iets van betekenis neer te zetten.
Ik had een plaatje bij wat ik dacht dat van betekenis zijn betekent.
Ik keek naar wat anderen deden, wat ze kunnen en dat was toch zeker niet voor mij weggelegd.
Op dagen dat ik niet lekker in mijn vel zit, kan dat gevoel me nog steeds overvallen.
Ik weet nu dat we allemaal een blinde vlek en grote uitdaging hebben die keer op keer terug komt.
Waar we op uitgedaagd worden omdat een deel van ons een groot (ziels)verlangen heeft en een ander deel een even zo grote angst.
Ik was er zelfs zo klaar mee om iedere keer weer het wiel uit te vinden dat ik vier jaar geleden in een “gewone” baan ben gestapt. Veel geleerd, maar het was niet echt de bedoeling.
De rigide structuren en de organisatie gingen gewoon pijn doen in mijn lijf.
Als dat gebeurt weet ik dat het tijd is om te gaan.
Ik floreer op een plek waar mensen naar zichzelf willen kijken en de verbinding zoeken met elkaar.
Ik ben hier voor iets nieuws en niet om keer op keer in het oude te stappen omdat de angst te groot is om mezelf werkelijk te leven.
Mijn zachte, stille zelf die het fijn vindt om aanwezig te zijn bij mensen.
Mensen die bereid zijn naar zichzelf te kijken en willen weten wie ze zijn.
Ik weet hoe stevig mijn hoofd in het zadel zit als ik probeer om het (te) goed te doen.
Vanuit die laag red ik het prima, maar beweeg ik ook makkelijker weg bij mezelf.
Het is een continue wakker aanwezig blijven om de lat niet weer te hoog te leggen, om mezelf te omarmen en mijn wijsheid en liefde mee te nemen de wereld in. Om te vertrouwen dat ik niet alle antwoorden hoef te hebben en dat ik genoeg ben zoals ik ben. Dat geeft bewegingsruimte.
Dat van betekenis zijn niet zozeer te maken heeft met wat ik doe en laat zien aan “de wereld”, maar met wie ik ben. Als de wereld zich blijft verharden, worden waardes als verbinding, verzachting, vertraging en stilte steeds belangrijker. Zeker als we werkelijk iets nieuws willen creëren met elkaar. Wat niet betekent dat er geen daadkracht is, maar wel dat die vanuit een andere laag in ons zelf komt. Daar draag ik graag aan bij.
De foto is een oudje uit 2010.
Het bekende spreekwoord: leven als kat en hond is wat we steeds meer zien. Deze kat en hond deden het anders. De hond die stil bleef liggen omdat dat kleine katje tegen haar aan was gekropen. Samen is echt mogelijk.
by Marianne de Wolff | 12-11-2024 | Human Design
Human Design en de strategie van het hoofd.
Het hoofd is geen strategie in de Human Design, maar wat neemt het een belangrijke plek in in ons leven.
Ik kan er wel een boek over schrijven..
Zo vaak heb ik me mee laten nemen door wat mijn hoofd vindt.
Niet dat het hoofd altijd onzin kletst maar een groot deel van de tijd wel.
Gedachtes die in kringetjes draaien of alle kanten op vliegen.
Hoge verwachtingen neerzetten waar geen mens aan kan voldoen.
Wat dan weer een excuus geeft om iets niet te doen.
Ons denken krijgt heel veel aandacht.
Het begint op school als je goede cijfers haalt, als je slim bent mag je naar een hogere opleiding.
Kun je veel bereiken in het leven. Veel aandacht voor hoofd slimheid, weinig voor creativiteit.
In de schoolbanken wordt bij 9 van de 10 mensen de creativiteit al om zeep geholpen.
Als je niet stil kunt zitten of je kunt concentreren heb je ADHD of een ander labeltje.
Op het moment suprême lukte het me vaak niet om te presteren of neer te zetten wat mijn hoofd bedacht had.
Zakken voor examens was er één van, terwijl ik best wel slim ben.
Heel goed zijn in turnen en dan afgekraakt worden omdat ik het niet kon op de momenten dat het “moest”
Dat heet faalangst.
Ik ben ook echt gaan geloven dat ik dat heb.
Bewijs had ik daarvoor ook. Het was me nooit gelukt om echt iets van betekenis neer te zetten.
Deze diepe onderliggende overtuiging heeft me veel verdriet gebracht.
Ik wilde zo graag begrijpen, slim uit de hoek komen en vooral het antwoord hebben op zoveel vragen.
Niet alleen op die van mezelf, maar ook van anderen.
Op grote levensvragen. Als kind wilde ik al weten wat oneindigheid betekent en hoe groot de hemel was.
Na eindeloos (onder) zoeken, leren was ik echt de wanhoop nabij.
Ergens had ik besloten dat het toch nooit iets zou worden.
Ik was overal, maar niet echt bij mezelf.
Er kwam een verandering toen ik mee ging doen met een Human Design Immersion.
Ik had wel geleerd over mensen met een ongedefinieerd hoofd- en ajna centrum, maar wat het echt betekende begreep ik toen nog niet.
We waren met een groep van 60 mensen. Wat een heel fijn aantal is voor dit soort experimenten.
De groep werd gesplitst in gedefinieerd en ongedefinieerd/open Ajna centrum.
We gingen ieder ook echt naar een andere ruimte en moesten een minuut of tien in stilte bij elkaar zitten. Ervaren wat er gebeurde.
Het werd zo stil in mijn hoofd. Uiteraard ook versterkt doordat we met een hele groep waren.
Ik was me daar nog nooit zo bewust van geweest en wat was het fijn. Het was gewoon even leeg.
Het is ongelooflijk wat er gebeurde toen de groepen weer bij elkaar kwamen.
Ik kon voelen dat mijn hoofd acuut wakker werd.
Ik ging meteen op alert en zoeken naar betekenis, antwoorden. Echt bizar.
Sindsdien weet ik echt wat het is om een open Ajna te hebben en wat er gebeurt als ik in een ruimte ben met gedefinieerde Ajna’s.
Let wel: het betekent niet dat ik me slachtoffer voel van dit open centrum.
Wel dat ik nu meer door heb wat er gebeurt en ik andere keuzes kan maken.
Hoe ga ik daar nu mee om?
Ik kan nog steeds vinden dat ik niet genoeg weet, mezelf verliezen in lezen en leren.
Zodra ik het herken, trap ik op de rem.
Waar ik ook achter ben gekomen is dat lezend leren helemaal niet bij me past.
Maar dat ik meer akoestisch bedraad ben, dus luisterend en ervaringsgericht leren veel makkelijker is voor mij.
Dit zijn de cadeautjes van het ervaren van Human Design.
Het hoofd is een geweldig gereedschap en hebben we ook zeker nodig.
Het krijgt in onze maatschappij alleen te veel credits en haalt ons vaak weg bij wie we echt zijn.
Ook meedoen met een Immersion?
Houd de agenda in de gaten.
